CBFC: 9 வயசு குழந்தை ஆபாச படம் பார்க்குறான்.. இனிமேல் தணிக்கை குழு எதற்கு?.. ராம் கோபால் வர்மா கேள்வி!

ஹைதராபாத்: தணிக்கைத் துறை இன்று வழக்கற்றுப் போன ஒரு அமைப்பாகிவிட்டது. நடிகர் விஜய் அவர்களின் 'ஜனநாயகன்' படத்திற்கான தணிக்கை சிக்கல்கள் மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, தணிக்கை வாரியம் இன்றும் பொருத்தமுடையது என்று நினைப்பது அறிவற்ற செயலாகும்.

அதன் நோக்கம் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே முடிந்துவிட்ட போதிலும், அதன் தேவை குறித்து விவாதிக்கத் திரையுலகம் சோம்பல் படுவதால் அது இன்னும் உயிர்ப்புடன் உள்ளது. இந்த நிலைக்குத் திரைப்படத் துறையே முக்கியப் பொறுப்பாகும்.

இன்றைய காலகட்டத்தில், ஒரு 12 வயது குழந்தை ஒரு தொலைபேசியின் மூலம் வன்முறை காட்சிகளைப் பார்க்க முடியும். 9 வயது குழந்தை ஆபாச வீடியோக்களை எளிதில் பார்க்கலாம். ஓடிடியில் அனைத்து விதமான ஆபாசங்களும் சென்சார் இன்றி கிடைக்கின்றன. ஓய்வு பெற்றவர்கள் தீவிரவாதப் பிரச்சாரங்கள், சதி கோட்பாடுகளை இணையத்தில் எந்தத் தணிக்கையும் இல்லாமல் கண்டு களிக்க முடியும். இவை அனைத்தும் உடனடியாக, அநாமதேயமாக, எந்தக் கண்காணிப்பாளரும் இல்லாமல் கிடைக்கின்றன.

அனைத்துத் துறைகளிலும் உள்ளவர்கள், செய்தி சேனல்கள் முதல் யூடியூபர்கள் வரை, மற்ற செயலிகள் வரை, அனைவரும் புண்படுத்தும் மொழியிலேயே பேசுகின்றனர். 'சினிமா ஒரு சக்திவாய்ந்த ஊடகம்' என்று நீங்கள் நம்பினால், சமூக ஊடகங்களுக்கு அதனினும் பல மடங்கு பரவல் இருக்கிறது என்பதை புறக்கணிக்காதீர்கள். அவை அரசியல் நஞ்சு, மதவெறி விஷம், தனிநபர் தாக்குதல்கள், நேரலை விவாதங்கள் என்ற பெயரில் கட்டுப்பாடற்ற சண்டைகள் என நிரம்பியுள்ளன.

இத்தகைய யதார்த்தத்தில், ஒரு திரைப்படத்தில் ஒரு வார்த்தையை நீக்குவதன் மூலமோ, ஒரு காட்சியைக் குறைப்பதன் மூலமோ, சிகரெட் பிடிக்கும் காட்சியை மங்கலாக்குவதன் மூலமோ 'சமுதாயத்தைப் பாதுகாக்கிறோம்' என்று நம்பிக்கொண்டிருப்பது ஒரு கேலிக்கூத்து.

தணிக்கைத் துறை என்பது படங்களும் காட்சிகளும் அரிதாக இருந்த, அணுகல் குறைவாக இருந்த, அரசு ஊடகங்களைக் கட்டுப்படுத்திய ஒரு காலத்தில் பிறந்தது. திரையரங்குகள் மக்கள் கூடும் இடங்களாக இருந்தன; செய்தித்தாள்களுக்கு ஆசிரியர்கள் இருந்தனர்; தொலைக்காட்சிக்குத் திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சிகள் இருந்தன. அத்தகைய காலத்தில் கட்டுப்பாடு அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது.

ஆனால் இன்று, எந்தவிதமான கட்டுப்பாடும் சாத்தியமற்றது, ஏனெனில் மக்கள் எதைப் பார்க்க வேண்டும் அல்லது பார்க்கக் கூடாது என்பதை இனி யாரும் தீர்மானிக்க முடியாது. இத்தகைய காலகட்டத்தில், தணிக்கை வெளிப்பாட்டைத் தடுப்பதில்லை; அது பார்வையாளர்களை அவமதிப்பது மட்டுமே.

நம்மை யார் ஆள வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் அறிவு நமக்கு இருக்கிறது; ஆனால் எதைப் பார்க்க வேண்டும், எதைக் கேட்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அறிவு இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா? தணிக்கைத் துறை இப்போது செய்வது பாதுகாப்பு அல்ல, வெறும் நாடகமே.

கத்தரிக்கோல் சிந்தனைக்கு மாற்றாக அமைவது, பொறுப்புணர்வு என்ற போர்வையில் ஒழுக்கப் பாசாங்கு உலாவுவது போன்ற ஆஸ்கார் விருதுக்குத் தகுதியான நடிப்புகளுடன் அதிகாரத்தின் ஒரு சடங்காக இது விளங்குகிறது.

சமூக வலைத்தளங்களில் வன்முறைக் காட்சிகளைச் சுதந்திரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அதே சமூகம், ஒரு திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் திரையரங்கில் எதையாவது காண்பிக்கும்போது திடீரென "கவலை" கொள்கிறது. இந்தப் பாசாங்கு மிகவும் ஆபத்தானது.

தணிக்கை என்பது மக்கள் என்றென்றும் குழந்தைகள் என்று கருதுகிறது. குழந்தைகளுக்கு என்னென்ன விஷயங்கள் கிடைக்கின்றன என்பது கூட அவர்களுக்குத் தெரியாதா? சினிமா என்பது பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கும் ஒரு வகுப்பறை அல்ல. அவை கண்ணாடிகள், பார்வைகள், வெளிப்பாடுகள் மற்றும் பொழுதுபோக்குக்கான கருத்துக்கள்.

அதிகாரிகளின் பணி அவற்றைத் திருத்துவது அல்லது நீக்குவது அல்ல, மாறாகக் குடிமக்களின் தீர்ப்பு மீது போதுமான நம்பிக்கை வைப்பதே ஆகும். இது அரசியலமைப்பால் உத்தரவாதம் செய்யப்பட்ட பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் முக்கிய அம்சமாகும்.

"குழந்தைகள் அல்லது குழந்தைகளைப் போன்ற பெரியவர்களைப் பற்றி யோசியுங்கள்" என்ற வாதமானது, தங்களின் சொந்த ரசனைகளை பொது ஒழுக்கமாகக் கருதும் குழுக்களால், அவர்களின் தனிப்பட்ட ரசனைகளாலும், மறைமுக நோக்கங்களாலும் பாதிக்கப்படக்கூடிய தணிக்கை முடிவுகள் மூலம் அவர்களைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளக் குறைந்த அறிவே போதுமானது.

வயது வகைப்பாடு அர்த்தமுள்ளது. உள்ளடக்க எச்சரிக்கைகள் அர்த்தமுள்ளன. ஆனால் தணிக்கை அர்த்தமற்றது. இன்று தணிக்கைத் துறையின் பொருத்தப்பாட்டைத் தொடர்ந்து ஆதரிப்பது, சுவர்கள் உடைந்த ஒரு கட்டிடத்திற்குக் காவலன் வேண்டும் என்று கூறுவதற்கு ஒப்பாகும்; உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று எல்லோரும் பார்க்க முடியும்.

உலகம் ஏற்கனவே வடிகட்டப்படாத மற்றும் மேற்பார்வையற்ற பல தளங்களுக்கு மாறிவிட்டது. ஆகையால், அதிகாரிகள் வழக்கற்றுப் போய்விட்டதை ஒப்புக்கொள்ளும் துணிச்சல் அவர்களுக்கு உள்ளதா, மேலும், ஒரு திரையுலகமாக அதை நாம் கேள்வி கேட்கும் விருப்பம் நமக்கு உள்ளதா என்பதே வேதனையான கேள்வி.

எனவே, அவ்வப்போது ஒரு குறிப்பிட்ட படத்திற்காக இந்தத் தலைப்பை எழுப்புவதற்குப் பதிலாக, தணிக்கைத் துறையை உருவாக்கிய அந்தச் சிந்தனை முறைக்கு எதிராகவே நாம் போராட வேண்டும்.